دویدنِ بی پایانِ یکی نقطه بر قوسِ دایره

42

2012-02-20T02:45:00.000-08:00

... سرگردان تر از سربازِ خسته و به فاک رفته ای
که لاشه ی فرمانده ش را،
همین چند دقیقه پیش،
وسط میدانِ جنگ،
چال کرده باشد ...

42

2012-02-19T05:44:00.000-08:00

شپنهاور جایی می گوید که: ((قریب به هفتاد درصدِ آدم ها(کمی بالا یا پایین تر) ، فقط می خواهند زندگی کنند.))
و اینطور تفسیرش کرده اند که اینجور آدم ها اصولا چیزی به اسم کیفیتِ زندگی برایشان معنا و مفهومی ندارد. یعنی صِرفِ زنده بودن و زنده ماندن. همین.
البته من تفسیرِ شخصیِ خودم را دارم از این حرف اما راوی معتقد است که آن سی درصدِ باقیمانده( با همان کمی بالا یا کمی پایین تر) جزءِ همان هفتاد درصدِ اولیه اند،با این تفاوت که خوانده یا شنیده اند که شپنهاور جایی می گوید: ((قریب به هفتاد درصد آدم ها(کمی بالا یا پایین تر) ، فقط می خواهند زندگی کنند)) و اینطور تفسیرش کرده اند که اینجور آدم ها اصولا چیزی به اسم کیفیتِ زندگی برایشان معنا و مفهومی ندارد. یعنی صِرفِ زنده بودن و زنده ماندن. همین.

41

2012-02-18T11:27:00.000-08:00

یعنی می رسد آن روزی که آدمیزاد از تنهایی بگوید و
کار به چُسناله نکِشد؟

40

2012-02-17T14:14:00.001-08:00

... نصفه شب بود که فهمید:
اونی که زندگی نکرد، گه خورد تصمیمِ نوشتن گرفت

39

2011-11-13T11:38:00.001-08:00

_ یـــادتـــه؟

_ نـــه.

38

2011-10-05T01:26:00.000-07:00

...و آخرش،
کار به جایی می کشد که آدمیزاد،
حالِ خوبِ خودش را هم، پس می زند

37

2011-09-16T11:27:00.000-07:00

تــرســیــد.
تــرســیــد.

از تــنــهــایــی تــرســیــد.

از تــنــهــایــی نــبـایــد تــرســیــد.

36

2011-09-13T04:17:00.000-07:00

و هر آن چیزی که تو را نمی کُشَد، قویترت می کند.

قویُ قویُ قوی تر
برای تحملِ دوباره ی هر اتفاقِ تخمیِ تازه در راه،
که آن هم اگر کُشنده نبود ، می توانی خوشحال باشی که حتماً تقویت کننده است.

پس
هر رنج و دردی که آدمیزاد از شدتش نَمیرَد، نهایتاً برایش مقوّی می شود.

و تو که می نویسی، تو که می خوانی، می بینی، راه می روی ، نفس می کشی، می رینی،
تو
هنوز زنده ای. نمردی.
وقتی زنده ای، یعنی به حدّ کافی قوی بودی که زنده ماندی. قوی هستی که نمردی.
حالا هرچقدر هم که به فاک رفته باشی ،هرچقدر هم که درد کشیده باشی،
هر چند روز و چند ماه و اصلاً چند سال هم که دهانت گاییده شده باشد. فرقی نمی کند.
به هرحال هنوز زنده ماندی و نمردی.
و همین نمردنت می شود مهم ترین نشانه ی قویتر بودنت و شدنت.

یعنی افزایشِ درد، همینطور زورَت را زیادتر کرده برای تحملِ دردِ بیشتر. جوری که خودت هم شاید ملتفط نشده باشی اصلاً.

در واقع می شود گفت: ازدیادِ قدرتِ حاصل ازتجربه ی یک دردِ عمیق، که ذخیره ای باشد برای روبرو شدن با دردِ شدیدترِی که در راه است و خودِ همین دردِ شدیدتر هم منجر می شود به افزایش زورِ مجددّت که خب طبیعتاً برای رنجِ عمیق ترِ آینده، حتماً به دردَت خواهد خورد.
خلاصه اش می شود همین.

خلاصه ی یک تسلسلِ بی پایان.
یک چرخه ی معیوب و مکرّر.
یک ماراتنِ ابدی، تهوع آور، بی نتیجه و بدونِ بَرَنده
میانِ قدرت و درد،
درد و قدرت،
تا سرحدّ مرگ.

مرگِ هر دو
و باقی ماندنِ لاشه ای متعفن از هر کدام.

بعد هم،
مقداری سکوتِ محض ، چند لحظه تاریکیِ مطلق

وتیتراژِ پایانی،
که برای سالنِ خالی از تماشاگر،
روی پرده
بالا می رود.

35

2011-08-31T09:04:00.000-07:00

شــایــد وقــتــی دیــگــر

نمانده باشد

34

2011-08-26T13:05:00.000-07:00

طبیعتاً هیچکس از مردمِ عامّی و عادّی انتظار نداشته و ندارد که بشینند ، یک کارِ هنری_ مشخصاً فیلم و تئاتری که رفته اند پول دادند که محضِ سرگرمی ببینند _ را نقد و بررسیِ تخصصی بکنند و از ریزه کاری های تکنیکی ومضمونیِ کار در حدّ داورِ جشنواره کَن یا یک دانشجوی هنر حتی، کاملاً سر دربیاورند.
نه! کسی که عاقل و سالم باشد ، قطعاً چنین انتظارِ کسِ شعری را نخواهد داشت.
اصلاً همین قدر که یک عده ای بروند بشینند چند ساعتی درگیرِ یک داستانی شوند، بخندند و گهگاه اشکی هم بریزند خودش کافی ست. همانطور که بعضی معتقدند که کارِ هنر،همین است اصولاً. همین که احساسات و عواطفِ مخاطبش را آگاهانه انگولک کند. حالا شدتِ تاثیر و انگولک پذیریِ هر مخاطبی طبیعتاً فرق می کند با دیگری و باید هم همینطور باشد.
کاری هم به تاثیراتِ عمیق تر و ناب تر از این قلقلک دادنِ سطحیِ نقطه کورهای احساسیِ مخاطب نداریم اینجا فعلاً.

امّا اصلِ قضیه اینجاست که برای مردمِ ما اصولاً موضوعِ هنر _ و باز هم مشخصاً سینما و تئاتر _ هیچوقت حتی یک سرگرمیِ جدی و قابلِ تامّل هم نبوده و نشده.( البته گذشته از آن دسته مردمِ گرفتارِ یک لقمه نان که کلّاً هر قضیه و موضوعِ بی ربط با گیر و گرفتاری های اقتصادی را یکی از زیرمجموعه های <<برو دنبالِ نون باش که خربزه آبه>> به شمار آورده و از بیخ و بُن داستانِ هنر و هنرمند و تاثیر و فضای هنری را سوسول بازی و قرتی بازی می دانند!)

من نه فیلمسازم، نه بازیگرِ تئاتر، نه منتقد هنر و نه هیچ چیزِ دیگر. حرفم هم این نیست که مردم هر ماه بروند مجله فیلم بگیرند نقدِ جواد طوسی بخوانند! نه. حرفم چیزِ دیگری ست.
بارها و بارها شده برحسبِ کنجکاویِ شاید وسواسگونه ی فکری م، وقتی در سالن های انتظارِ سینما و تئاترنشسته بودم، به آدمها نگاه کرده م. با دقت.
و با این نگاهِ دقیق تقریباً هیچ کس را نمی دیدم که تنهایی آمده باشد تا فیلم ببیند،نمایش ببیند. ( همینجا اشاره کنم منظورم این نیست که حتماً آدمِ تنها،نمادِ روشنفکری و درک و شعورِ بی انتهاست! نه! آدم تنهای گوساله هم زیاد هست الا ماشاالله!)
در بهترین حالت می شد جمع های دو و سه نفره پیدا کرد و بدترین حالت هم که روشن است داستانش و حتماً همه دیده و جزئشان هم حداقل یکبار را بوده ایم.( خودِ من که بارها )
خب اینکه آدم بلند شود برود با یکنفر یا یک عده دوست و آشنا،فیلم یا نمایش ببیند و قبل و بعدش گپی هم بزند، همیشه چیزِ بد و ممنوعی که نیست هیچ، گاهی شریک کردن یک یا حتی چند آدمِ دیگر در یک تجربه ی خوب اما کماکان شخصی،لذتبخش هم هست اما اینکه طرف به بودنِ دیگران،به همراهیِ این و آن _حتی برای تجربه ی یک کارِ هنری مثلِ نمایش که در حینِ اجرا همه باید ساکت باشند و طبیعتاً کسی با همراهش ارتباطی نمی تواند و لزومی هم ندارد که برقرار کند_ معتاد باشد، موضوعِ دیگری ست.

چه قرارهای سینما و تئاتر رفتنها که به خاطرِ نیامدنِ فلانی و بهمانی کنسل شده و به یک زمانِ دیگر که فلان و بهمانی ها هم بتوانند بیایند موکول می شود.

انگار باید باور کنیم که آدم ها دارند کم کم توانایی شان در <<تنها-تجربه کردنِ چیزها>> را از دست می دهند. دارند معتاد می شوند به بودن و حضورِ این دیگری.
کاری به زمینه های دیگرِ زندگیِ آدم ها ندارم. بحث ، اینجا محدود به همان موضوعِ سینما و تئاتر رفتن و دیدن است.
خب اینکه در سالنِ نمایش و فیلم،چراغها که روشن می شوند، تقریباً هیچ کس را نمی بینی که تنها از در برود بیرون، واقعاً چه چیز را نشان می دهد؟
غیر از این است که در مملکتِ ما ،سینما و تئاتر( و تازگی ها این دومی بعنوانِ یک دسته خرِ روشنفکرنمایانه ی قابلِ اطمینان)، هیچوقت از سطحِ یک تفننِ دسته جمعی _ در حدّ استادیوم رفتن، البته کمی شیک تر و بدونِ فحشِ خار مادرِ تماشاگران _ بالاتر نرفته؟

اگر اینطور نیست، لطفاً یکی جوابِ این سوال را بدهد که اصولاً فلسفه ی این<<گروهی سینما یا تئاتر رفتن>>، چه می تواند باشد؟

33: یـوتـانـازی

2011-08-23T00:20:00.000-07:00

این نظریه ی شخصیِ من است که آدمها را به یک روزِ خوب، به یک حالِ خوب، به یک اتفاقِ خوب حواله دادن و امیدوار کردن، حالا با هر منطق و برهانی، به هرعنوان و انگیزه ای هم که باشد،بی ناموسیِ محض است،رذالت مطلق است.
قصدم چسناله نیست.بخواهی چسناله کنی،باید کسِ شعر ببافی و ورّاج باشی که خوشبختانه مدت هاست نه انرژی ش هست و نه گوش و گوشهایی برای شنیدنش.

امّا خدا شاهد است آدم ها را چشم انتظاری و امید است که پیر می کند، به گا می دهد، زجرکُش می کند.

چشم انتظاریِ یک روزِ موعود که با امروز و هزاران دیروزِ مثلِ امروز فرق دارد و سَحَرش نزدیک و فقط کافی ست اندکی صبر کنی، تا آفتابش بزند.

به بازه ی زمانیِ قرونِ وسطی که نگاهی می اندازی و چندبار می خوانی و فکر می کنی، می خوانی و فکر می کنی، دوباره و صدباره می خوانی و فکر می کنی ،چیزهای کُلُفتی دستگیرت می شود: از چهارصدِ میلادی تا هزار و چهارصدِ میلادی.
یعنی هزارسال.( با چند ده سال کم و زیاد که به حساب آمدن یا نیامدنشان فرقِ چندانی هم نمی کند)
هزارسال.
هزار سال زندگی که خلاصه ش می کنیم در هفت حرف : ه - ز - ا - ر - س - ا - ل
و آن وقت ها هم حتماً بوده اند کسانی که <<بالاخره آمدنِ آن روزِ خاص>> را در گوشِ میلیون-میلیون ناامیدِ به گا رفته، زمزمه می کردند.
در گوشِ آن هایی که منتظر می مُردند، بی آن که کسی جوابگوی این انتظار و تعلیقِ بی نتیجه شان باشد. به گوشِ آنهایی که بی خبر بُر خوردند میانِ میلیون ها آدمِ معمولی که زندگیِ تخمی و سیاهِ چندین نسلِ قبل و بعد از خودشان هم خلاصه می شد در هفت حرفِ ناقابل و تمام. آن هم نه در حافظه ی بلند مدتِ آیندگان، که لابلای کتاب های تاریخِ هر روز قطورتر و حوصله سَربَرتر از دیروز.

ناامیدی، آدم ها را آرام می کند. چشمِ منتظرشان را کور می کند، خلاصشان می کند از شمارشِ روزها و شب هایِ یکی تخمی تر از دیگری.

گاهی لازم است آدم ها را ناامید کرد و حتی ناامید نگه داشت. یکجوری خَرفهمشان کرد که : <<فلانی! خیالت راحت! اوضاع تا انتهاش همین است که می بینی.خودت را نَگا! روزها همین روز و شب ها همین شب است که می گذرانی!>>

اینطور آدم کمتر زجر می کشد حداقل. بندِ امیدش پاره می شود، خلاص!

با نهایتِ احترام به همه ی آنهایی که خود را مُنجیِ من و نسلِ به فاک رفته ی من می دانند و از روی عذابِ وجدان و خیرخواهی یا هر کسِ شعرِ بی ربط و با ربطِ دیگری چشمِ خسته ی من و امثالِ من را برای دیدنِ آن روزِ موعود با چوب کبریت،باز نگه می دارند، دلم می خواهد ناامید و آرام بمانم و بخوابم.
و این حق را هم برای خودم قائل باشم که هر کس این آرامش را معلّق کرد، بی شرف و حرامزاده بنامم.
دلم آرامش می خواهد.
یک آرامشِ عمیق که فرزندِ یک ناامیدیِ عمیق تر است.
آرامشی خلسه آور که نسلِ باتوم خورده و کبودِ من ، بدجور به آن نیاز دارد.

پ.ن: +

32

2011-08-11T03:17:00.000-07:00

هنوز هم فکر می کنم
یک پایانِ خوش،
مبتذل ترین پایانِ ممکن برای یک داستان است

همانطور که برای یک زندگی ست

31

2011-08-03T02:34:00.000-07:00

و اینکه می گویند : << هرکسی یک روز می آید و یک روزی هم باید برود>> کُسِ شعرِ محض است.

بعضی آدم ها
هیچوقت نمی آیند

فقط می روند

انجام وظیفه

2011-07-29T01:57:00.000-07:00

این وظیفه‌ی نویسنده است که اگر نمی‌تواند شاهکار بنویسد، دست کم از نوشتنِ آشغال خودداری کند.

رویای نوشتن / رابرت ژیرو

30

2011-07-13T10:17:00.000-07:00

_ تو بچه ی منی

_ من عاقبتِ بچه ی توام

29

2011-07-11T13:42:00.000-07:00

No Country for Young Men

28

2011-07-11T07:22:00.000-07:00

و هـرچـه کـه بـیـشـتـر بـگُـذرد
بـیـجـان هـا
هَـمـدَمـانِ بـهـتـری مـی شـونـد بـرایـت
از جـانـدارهـا

27

2011-07-09T14:53:00.000-07:00

و نوشتن از هرچیزِ دیگری جز مرگ ،
ابتذالِ محض است.
ابتذالِ محض.

26: پــایـــانِ رنــج

2011-06-29T14:21:00.000-07:00

25

2011-06-28T14:36:00.000-07:00

از مـن تــنــهــاتــرســت
ما

24

2011-06-27T12:45:00.000-07:00

شـــب
مـی...
و
روز
نـِـمـی...

23

2011-06-15T09:32:00.001-07:00

اعــــتــــــصـــــابِ هـــــوا

22

2011-06-12T23:06:00.001-07:00

شرمنده ام دوستان.
امشب
چیزی برای گفتن ندارم.
جعبه ی کوچکِ واژه هایم خالی ست.
پیش از غروب،
کلماتِ صبورِ من،
بی سر و صدا رفته اند پشتِ پیشانیِ دریده ی تاریخ،
تسلیَت به <<سینِ>> سبّابه های بُریده بگویند.
حالا
فقط من مانده ام و
یک مُشت سرکشِ سرگردان،
که جامانده از تلفّظِ گور و
گریه،
اقتدا به <<گافِ>> پشیمانِ گلوله کرده،
روی خانه ی بیست و دومِ تقویم،
نمازِ واجبِ آیات می خوانند.

شرمنده ام دوستان.
چیزی برای گفتن نیست.
مُعافم کنید

21

2011-06-11T08:15:00.005-07:00

کتابِ آسمانی
روی زمین چه می کند؟

20

2011-06-08T12:45:00.000-07:00

اینجا،
آسمان،
بلندتر از آن است
که پرنده ی آرنج بُریده،
به چارپایه بیاندیشد.

اینجا
همه خوشبختند.
اینجا
همه آزادند.
باور کن.

19: بمب گذاریِ انتحاری،دُرُست وسطِ یک شعرِ کوتاهِ کاملاً سیاسی

2011-06-05T12:22:00.000-07:00

ز

ا

. ی

                      د


                                                       آ

18

2011-06-04T06:42:00.000-07:00

شب و روز
فکر می کنم
به مرگ
فکر می کنم
شب و روز

17: برای تمامِ آن هایی که می دانند هیچ گهی نیستند

2011-05-31T04:30:00.000-07:00

فکر می کنم یکی از سخت ترین کارهای دنیا این باشد که آدم ایمانِ قلبی بیاورد به اینکه هیچ گهی نیست.
تاکیدِ بیشترم روی ایمانِ قلبی ست.یعنی عمیقاً بپذیرد این موضوع را. باور کند.
مخصوصاً در زمینه ای که پیشِ خودش خیلی حساب باز کرده روی استعداد و سطح توانایی های خودش.
علامت هم دارد پذیرشِ این موضوع.نمی شود لفظاً اعتراف کرد و اسمش را هم گذاشت ایمانِ قلبی. علائمِ مشخصی دارد این داستان که با ظاهر شدنش می شود احتمال داد که آن آدم قضیه را گرفته، واقعاً در جانش نشسته، قبول کرده.
چون قبولِ قلبیِ این موضوع،کارِ سختی ست انصافاً. یعنی آدم انگار جان می کَنَد،دست و پا می زند،مثل سگ به خودش می پیچد که راه دررویی پیدا کند و فرار کند،هرطور شده روبرو نشود با این حقیقت.معمولاً هم راهی دست و پا می کند و در می رود. چون نمی خواهد با منظره ی به گا دهنده ی ویرانیِ کاخِ خیالیِ ادعاهایش روبرو بشود.
اما اگر ایستاد،جفتک نیانداخت،فکر کرد،فرار نکرد از پذیرشِ این حقیقت،این حقیقت که هیچ گهی نیست،چیزی بارش نیست،الفبا را هم نمی داند،که اصلاً چیزی جز وهم و خیال نساخته،وقتی در قلبش نشست،باورش کرد،با تمامِ وجود حقیقتِ خودش را دید،تازه آن وقت است که حرف گوشکُن می شود، بادش می خوابد، ادعایش دیگر به کونِ خر کاری ندارد،ساکت می شود،کمتر حرف می زند،کمتر نظر می دهد،کمتر فخر می فروشد،کمتر حتی با سکوتش فضل فروشِ باهوشِ مجلس می شود که: من آنم که چیزها می دانم اما ساکتم!
کلاً انگار کمتر زندگی می کند،کمتر به درد می خورد، کمتر دیده می شود،کمتر خواسته می شود. می شود یکنفر آدمِ معمولی(که انگار تحمل و باورِ این معمولی بودن،دهانِ نوعِ بشر را بدجور می گاید)
اما اینجا درست نقطه ی صفر است. ابتدای راه.
جایی که بی هیچ خشمی،بی هیچ میلی به انتقام از تمامِ آدمهایی که باورِ هیچ گهی نبودن را در قلبش نشانده اند،بی هیچ کینه ای از هیچکس،می رود دنبالِ چیزی که دوستش دارد،چیزی که فکر می کند سرِ سوزنی شاید استعدادش را دارد،بی آنکه کاری به کارِ کسی داشته باشد،خودش را با کسی مقایسه کند یا یک تصویری از یک گهِ معظم در ذهنش بسازد و برود زور بزند که بشود عینِ همان یا بهتر از آن،فقط می رود که شروع کند. می رود که کار کند،که ساختمان را از پایه،از پِی درست بسازد.اما آرام. ساکت. بی جنجال. بی هیاهو.
شروع می کند. شروع می کند و آجرها را یک به یک می چیند،می سازد، می سازد می رود بالا. اما نه برای آنکه فقط برای پایینی ها سوت بکشد و دستی تکان بدهد و به خیالش حالی شان کند که گهی شده. نه!
فقط برای آنکه دنیا را از آن بالا بهتر ببیند،بهتر بفهمد،بیشتر بشناسد.

نمی دانم.
شاید بزرگترین روزِ زندگی هر آدمی،روزی باشد که بفهمد هیچ گهی نیست و برود با رضایتِ خیال بنشیند سرِ نقطه ی صفرِ زندگی اش.
نمی دانم. اما این را می دانم که اگر رفت و نشست و در سکوت ساخت و صاف و بی اشتباه رفت تا آن بالا، اگر روزی قرار شد سوتی بزند و دستی هم تکان بدهد و چیزی را با فریاد حالیِ پایینی ها کُنَد،آن چیز این باشد که:
((از این بالا همه چی خیلی دیدنی تره،بیاین بالا،بیاین ببینین. بیاین خودتون ببینین.))
آن بالا حتماً چیزهای دیدنی زیاد هست.
چیزهایی برای شناختن، فهمیدن،بیشتر شناختن،بیشتر فهمیدن.
چیزهایی برای نگفتن.برای سکوت.
سکوتی که اگر خوب گوش کنی،انگار دارد می گوید:
(( لازم نیست هیچ گهی باشی.فقط بالا بیا و ببین! همین.))

16

2011-05-30T10:48:00.000-07:00

از سرریزِ خالیِ این صفحات نترس شاعر!
از سرریزِ خالیِ این صفحات نترس!
بی شک
هر برگِ سپیدی،
باردارِ بی تابِ شعرِ غمگینی ست
که واژگانِ سیاهپوش،
آن را
بعد از مرگت
خواهند سرود.

15

2011-05-27T08:38:00.000-07:00

سـیـاه تر از سـپـیـد،
بـرف مـی بـارد
در خوابِ کـورِ مـادرزاد.

14

2011-05-19T08:52:00.000-07:00

دقیق سرِ ساعتِ یک ربع به چهارِ صبحِ امروز،
به این نتیجه رسید
که برگشتنِ دوباره ی بعضی آدم ها،
می تواند
دُرُست به اندازه ی رفتنشان،
غم انگیز باشد.
گاهی
بیشتر هم حتّی شاید.

12+1

2011-05-17T12:04:00.000-07:00

بــــه یـــــادِ ســـــهـــــراب اعرابــــی

بیستم اردیبهشت

2011-05-09T13:25:00.000-07:00

بــــــه دنـــــــیـــــــا
رفــــــتـــــــم

12

2011-05-07T14:08:00.000-07:00

فـــــــــــــــــــشـــــــــــــــــــــــــــــداشـــــــــــــــــــــــغــــــــــــــــــــه

11

2011-04-30T13:04:00.000-07:00

آخرش همه مان می میریم

آخرش همه مان می میریم

آخرش همه مان می میریم

10

2011-04-26T12:47:00.000-07:00

دُرُست از همان شبی که فهمید منظورِ آن گوینده ی خوش صدای هر نیمه شبِ رادیو از لغتِ
<< شما >> در این جمله ی <<امشب هم،مثلِ همیشه،تا گرگ و میشِ صبح،همراهِ شما هستیم>> اشاره به دوم شخصِ جمعِ مجهول دارد،نه دوم شخصِ مفردِ مخصوصی که فقط محترمانه موردِ خطاب قرار گرفته شده باشد،
درست از همان موقع،
هرشب،
تا گرگ و میشِ صبح،
مثلِ سگ
احساسِ تنهایی می کرد

9

2011-04-24T11:30:00.000-07:00

سالها بود هروقت این سوالِ تکراری را ازش می پرسیدند که:<<نمی ترسی از اینکه یکشب بیهوا بگذارد و برود؟>>
به همه می گفت: خیالم راحت است،تنهایی جایی نمی رود،نمی تواند برود،کسی را جز من ندارد که بخواهد به امیدش بگذارد و برود.

می گفتند: اگر رفت،اگر این هم مثلِ آن همه _به خیالِ خودت_بی کس و کار،گریخت چه؟

پوزخندی می زد و مطمئن می گفت: نمی تواند،
این یکی را دیگر نمی گذارم بگریزد.
همه ی درها چهار قُفله اند،
تمامِ پنجره ها سیمان گرفته.
گریز از این اینجا،کارِ او نیست،
زندگیِ بدونِ من هم همینطور.
می دانم که تنهایی نمی تواند.
ضمناً دلیلی هم ندارد که بگریزد،
من که هرجا می روم با خودم می بَرَمَش.برای چه بگریزد؟
اصلاً کجا بگریزد؟کجا را دارد که بگریزد؟

آخرش هم با لبخندی از سرِ اطمینان،این جمله ی همیشگی را تکرار می کرد که:خیالتان راحت،این یکی را بدجوری به خودم عادتش داده ام،
می دانم بدونِ من نمی تواند.
.........................................

خیلی ساده،
یک شب که مست خوابیده بود و یادش رفته بود در را قفل کند،
تنهایی اش
گریخت

8

2011-04-19T23:27:00.000-07:00

دارنــد قــیــر داغ مــی کــنــنــد
ایــن روزهـــا
و مــن
ایــنــجــا
با چشمانِ بسته
بــه یــادِ مـــــرگ
خودارضـــایـــی مـــی کـــنـــم

7

2011-04-17T00:03:00.000-07:00

ســــــــــخـــــــــــــتــــــی زیــــــــاد کشیده ام ، پس هــــــــــستــــــــم

_ سَندرُمِ به فاک رفته نماییِ مُزمن _

6

2011-04-09T01:39:00.000-07:00

پوزخندِ فرهاد وقتی می گه: عصرِ چهارشنبه ی من،عصرِ خوشبختیِ ما

5

2011-04-06T10:07:00.000-07:00

برمی دارند روی پهلوهای ساختمان های بلندِ شهر، پنجره های بَزَک کرده ی رنگ وارنگِ پنج در هشت متر نقاشی می کنند.
گوساله ها حالیشان نیست پنجره ای که آدم بداند هیچوقت باز نمی شود، فقط حالش را بدتر می کند

4

2011-04-05T12:20:00.000-07:00

تـــــنــــهاتـــر از نـــیـــمـــکـــت هــای چــوبــیِ خـــیـــس و بـــاران زده ی پـــیـــاده رویِ کـــنـــارِ اتـــوبــــانِ چـــمـــران، نـــرســـیـــده بـــه پـــارک وی

3

2011-04-03T01:27:00.001-07:00

چیزی از اضطرابِ من نمی دانند
گاوهای آرامِ مزرعه

2

2011-03-18T05:50:00.000-07:00

یعنی آدم عَنَش می گیرد ازاین پُست های مناسبتی و حرفها و جملاتِ مناسبتی.

از اینکه بیاید و مثلاً سالِ نو را تبریک بگوید به این و آن(حالا چه مستقیم،چه با کنایه و استعاره و شعر و داستان و خاطره_چه توی بلاگ و اس ام اس و کارت پستال،چه رودرروی آدمها با نیش های تا بناگوش باز شده شان)،آرزوهای تخمی بکند برای خلق الله که سلامت باشند یا به همه ی آرزوهاشان برسند و پُر از شادی باشد زندگی برایشان فی المثل و سال خوبی داشته باشند انشاالله(این یکی خیلی کونم را می سوزاند،نمی دانم چرا) و از این اراجیفِ تهوع آور که آدم را مجبور می کند فقط سرش را تکان بدهد و هوا را با شدت از سوراخ های بینی بدهد بیرون و ته دلش مثل چی حرص بخورد از اینکه نمی تواند آنطور که واقعاً دلش می خواهد جواب اینها را بدهد.

آرزوهای مُهمَل،شرّ و ور های شاخدار.
انگار نه انگار که تمامِ این کس شعرها را اِن سال است که دارند برای هم بلغور می کنند و کیلو کیلو آرزوهای رنگ و وارنگ تحویلِ همدیگر می دهند و هرسال هم این دنیای بی ناموس، بیشتر از قبل دهانشان را می گاید.انگار که نه انگار.
سالِ بعد هم کسی از آن یکی نمی پرسد که: راستی فلانی! به آرزوهایت رسیدی؟پر از شادی بود برایت این سالی که گذشت اصلاً؟حال و روزت روبراه بود کلّاً؟چقدر چیز از دست دادی؟چقدر چیز به دست آوردی؟

نه! کسی نمی پرسد.معلوم است که نمی پرسد.تخمش را ندارد که بپرسد. چون همه مان مسخ شده ایم.(راجع به این لغت مسخ تازگی ها زیاد حرف می زنم و فکر می کنم).یادمان داده اند که روزِعید باید لبخند بزنیم،بگوییم عیدتان مبارک،حالا هرچقدر هم که کونمان پاره شده باشد و این سوال مثل متّه توی شقیقه هامان تیر بکشد که:آخر این حرف ها را بیست سال است داریم می زنیم که! پس کِی قرار است بیاید این سالِ خوب؟؟چی را داریم تبریک می گوییم اصلاً؟

آری،مسخ شده ایم.بدجوری هم مسخ شده ایم.یادمان رفته انگار که این دنیا چه بلاهایی سرمان آورده،چقدر چیزهای عزیز از چنگمان بیرون کشیده توی همین سیصد و شصت و پنج روز لعنتی،چند تُن حسرت و آرزو و عقده و غصّه ی جدید بارِمان کرده،چقدر کثیف و نامحسوس عادتمان داده به فراموشی،به فراموشی،به فراموشی...
هرچه هم انگار بیشتر به گا می رویم،راحت تر فراموش می کنیم و دنیا هم که می خندد،بلند بلند هم می خندد به همه مان...
و هرسال هم صدای این قهقهه ی تخمی از روزهای آخر اسفند آرام آرام توی گوشم شروع می شود و یواش یواش شدت می گیرد از روزهایی که کم کم خیابان ها پُر می شود از آدمها و به جنب و جوش می افتند این مردم و به اوجِ خودش می رسد آن لحظه ای که اولین تبریک سالِ جدید را از دهانِ کسی می شنوم.
راستش دلم می سوزد برای آدم ها.دلم می سوزد برایشان.می سوزد برای همه تان،برای همه مان.
می بینی؟
شلوغ شده اند دوباره این خیابان ها و من دلم می سوزد
و دنیا
این دنیای دیّوس که
دارد
می خندد
سالهاست که می خندد
می خندد بـــــــــــــــــــه هـــــــــــــــــــمـــــــــــــــــه مـــــــــــــان
بــــــــــــــــــــــلــــــــــــــــــــــــنـــــــــــــــــــــــــــد مــــــــــــــــی خــــــــــــــــــــــنــــــــــــــــــدد
به همه مان
بلند
مـــــــــــــــــی خــــــــــــــــــــــــنـــــــــــــــــــــــدد
مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدد...
                             تا حدّ جنون مـــــــــــــــــی خــــــــــــــــــــــــنــــــــــــــــدد
مـــــــــــــــــی خــــــــــــــــــــــــنــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدد
   مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی خــــــــــــــــــــنــــــــــــــــــــــــــدد
مـــــــــــی خــــــــــــــــــــــــــــــــــــنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدد
می خندد
              می خندد
مــــــــــــــــــــــــی خـــــــــــــــــــــــــــــــــنــــــــــــــــــــــدد
                                                می خــــــــــــــــــــنـــــــــــدد

بــــــــــــــــــــــلــــــــــــــــــــــــنـــــــــــــــــــــــــــد مــــــــــــــــی خــــــــــــــــــــــنــــــــــــــــــدد
به همه مان
                                                          بلند
                              مـــــــــــــــــی خــــــــــــــــــــــــنـــــــــــــــــــــــدد
مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدد...
تا حدّ جنون مـــــــــــــــــی خــــــــــــــــــــــــنــــــــــــــــدد
                            مـــــــــــــــــی خــــــــــــــــــــــــنــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدد
مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی خــــــــــــــــــــنــــــــــــــــــــــــــدد
                 مـــــــــــی خــــــــــــــــــــــــــــــــــــنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدد
می خندد
               می خندد
مــــــــــــــــــــــــی خـــــــــــــــــــــــــــــــــنــــــــــــــــــــــدد
                                                 می خــــــــــــــــــــنـــــــــــدد

بــــــــــــــــــــــلــــــــــــــــــــــــنـــــــــــــــــــــــــــد مــــــــــــــــی خــــــــــــــــــــــنــــــــــــــــــدد
                            به همه مان
         بلند
               مـــــــــــــــــی خــــــــــــــــــــــــنـــــــــــــــــــــــدد
مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدد...
تا حدّ جنون                                مـــــــــــــــــی خــــــــــــــــــــــــنــــــــــــــــدد
مـــــــــــــــــی خــــــــــــــــــــــــنــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدد
مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی خــــــــــــــــــــنــــــــــــــــــــــــــدد
مـــــــــــی خــــــــــــــــــــــــــــــــــــنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدد
                                                                       می خندد
               می خندد
مــــــــــــــــــــــــی خـــــــــــــــــــــــــــــــــنــــــــــــــــــــــدد
                                                می خــــــــــــــــــــنـــــــــــدد

پ.ن: فیلم hurt locker رو ببینین حتماً.ترجیحاً تو همین تعطیلات عید

دوباره یک

2011-03-17T01:58:00.000-07:00

یک حس و حالِ عَنی شبیه به حسِ مادری که اسمِ بچه ی مُرده اش را گذاشته باشد روی بچه ی تازه به دنیا آمده اش.

دویدنِ بی پایانِ یکی نقطه بر قوسِ دایره...